Tagarchief: EFQM

Kwaliteit is mensenwerk (Wouter Neerings)

Lijkwit, transparant wegvallend tegen de witte muur achter haar, zit ze naast een flinke stapel even witte ordners op mij te wachten. Het beeld vloeit langzaam in één met de grijs/beige jurk die ze draagt. De rode zenuwvlekken in haar hals vormen op dit alles een vlammend contrast. Wanneer ik binnenkom, staat ze haastig uit haar stoel op waarbij ze tegen de tafel stoot. De stapel ordners begint langzaam te schuiven richting het bekertje koffie voor haar. In een poging het bekertje te redden, tikt ze het om. Donkerbruin wordt als nieuwe kleur aan het palet toegevoegd. Bij lange na niet het ideale begin van een procesaudit.

Lees verder

Kwaliteit moet je misschien mee-maken (Cees Hoogendijk)

Kwaliteit moet je misschien mee-maken…

Toen mij werd gevraagd een bijdrage te leveren aan een boek over kwaliteit in organisaties werd ik pas warm toen mij duidelijk werd dat ik volledige vrijheid van spreken kreeg. Dat voelde kwalitatief goed. Het ontbreken van keurslijf leidde (althans voor mij) tot een nieuw verantwoordelijkheidsbesef: hoe zou ik optimaal kunnen bijdragen aan een verzamelwerk over kwaliteit in organisaties? Volgens mij zit in deze alinea al de nodige stof tot overdenking.

Nu luidt mijn persoonlijke slogan ‘van gedacht beleid naar gedaan beleid’. En iets zegt mij dat de performativiteit van nota’s en notities omgekeerd evenredig is met hun dichtgetimmerdheid. Wat moet je toch ook met een theorie, een casus die die theorie ‘bewijst’ en vervolgens een samenvatting van die theorie? Ga je dat echt bij jezelf uitproberen? Ik denk van niet, en niet omdat het niet zou werken, maar omdat je als lezer niet een beetje hebt mee mogen denken. Vandaar mijn titel, die al meteen vaststond: ‘kwaliteit moet je misschien mee-maken’. Het woordje misschien duidt mijn oprechte twijfel en is hopelijk ook functioneel in performatieve zin, want misschien gaat de lezer wel twijfelen, en dat is altijd een uitstekende context om te leren. Misschien gaat de lezer wel iets uitproberen…

Kun je iets vertellen zonder dat het de ander wordt ‘opgelegd’? Michel Foucault was daar een meester in. Lees vooral zijn Orde van het Spreken. Het woordje ‘misschien’ toevoegen helpt misschien. Dat ‘opleggen’ kan ook iets te maken hebben met de eenduidigheid van het onderwerp. Te veel focus. En dat terwijl kwaliteit (het boek zelf gaat het bewijzen) zoveel facetten kent. Zou ik het ‘dominante opleggen’ kunnen verminderen door simpelweg incompleet te gaan zijn? Door diverse korte inzichten te verzamelen? Daardoor de lezer zowel keuzevrijheid als invul- en aanvulruimte te gunnen? Ja zo zou ik het doen. Met een knipoog naar de Filosofische Onderzoekingen van Wittgenstein wiens inzichten (ingevingen) op losse kaartjes stonden en later samen in een boek terecht zijn gekomen.

Dertien verschillende (verschillende?) alineaatjes vormen mijn hoofdstuk. Mag ik jou als lezer vragen jouw top-3 er uit te destilleren, en mij dat per omgaande (blogreactie) te laten weten? En mag ik jou tevens uitnodigen er een veertiende aan toe te voegen? Dan heb je dat ook maar weer eens meegemaakt.

Lees verder